Een nieuwe sloppenwijk in

Het zat Yvette en mij erg dwars dat wij door de Corona quarantaine zo inactief thuis moesten blijven zitten terwijl wij hier in Brazilië zijn gekomen als zendelingen om te helpen.

Dus gedurende de eerste lockdown in Fortaleza zochten wij naar een nieuwe manier om mensen alsnog van zegen te kunnen zijn.

Alles was dicht en contact onder mensen werd ten strengste afgeraden terwijl wij wisten dat er nu nog meer mensen ernstig om hulp verlegen zitten.

Wij besloten om te informeren naar gezinnen waar men door ernstige armoede in een uitzichtloze situatie verkeerden. Ik liep naar onze eigen groenteman, Marc, die op een steenworp afstand zijn zaak heeft en ik kreeg van hem te horen van de sloppenwijk São Miguel.

Marc bleek met enige regelmaat een oudere vrouw, Nel, als klant te hebben die zelf in Sao Miguel woont. Ik vroeg Marc om Nel met ons in contact te brengen en na een aantal weken ontmoette ik haar persoonlijk.

Nel een kleine tengere vrouw die een zwaar leven leidt in de sloppenwijk. Mijn grote postuur en niet vloeiende Portugees maakte haar schuw en voorzichtig. Toch lukte het mij om de wens, om de armere gezinnen in de sloppenwijken te helpen, bij haar over te brengen en ik nodigde haar uit om bij ons thuis langs te komen.

Er gingen weken voorbij, maar hoe graag we ook wilden helpen, Nel kwam niet. Tot op een dag zij ineens voor onze poort stond met haar zoon Rick.

Zo hartelijk en vriendelijk mogelijk liepen Yvette en ik naar de poort om hun bij ons uit te nodigen, waarna meteen de koffie werd gezet.

Beide waren erg verlegen en ze leken zich wat ongemakkelijk te voelen, maar na zo’n 10 minuten begonnen zowel Nel als Rick zich wat meer te ontspannen. De communicatie verliep voornamelijk via Rick omdat wij zijn Portugees beter konden verstaan.

Wij legden wij uit welke hulp wij konden bieden en Rick werd erg enthousiast. Hij noemde gelijk een aantal namen van gezinnen op die niet rond kunnen komen.

Voordat ze vertrokken wissleden we telefoonnummers uit. Ookal leef je in een sloppenwijk, een telfoon heb je vaak wel.

In de weken van voorbereiding werden wij door meerdere mensen gewaarschuwd over de gevaren van deze sloppenwijk maar wij hadden nu een gezin die gerand zou staan voor onze veiligheid. Zo werkt het in sloppenwijken. En wij waren vastbesloten om te handelen, daarvoor zijn we hier immers gekomen.

Op bezoek

Ik ging bij Rick in de sloppenwijk op bezoek en Rick gaf mij meteen een persoonlijke rondleiding in de huizen van de armsten.

Zonder dat de mensen het wisten nam Rick mij meteen hun huizen in.

De mensen schrokken van mij omdat ik en Rickineens pardoes in hun huis stonden, echter is dit nieuw terrein voor mij en moest ik Mario vertrouwen dat het allemaal zo luchtig en makkelijk zou verlopen zoals hij deed voorkomen.

Het gemak voor Rick en het ongemak voor de arme gezinnen en mij stonden met elkaar in schril contrast, toch kon ik mijn beste intenties kenbaar maken ook al laat mijn Portugees soms nog wat te wensen over.

Ik kwam binnen in mini-huisjes waar gezinnen van drie generaties wonen en waar vaak ook honden, katten en kippen hun leefruimte hebben. De geur overviel mij, maar ik liet niets merken. Ze zijn trots op wat ze wel hebben, maar ergens op de achtergrond bespeur ik ook teneergeslagenheid over de armoede waar ze in leven.

In de woning van Rick werd mij de eenmanszaak getoond van zijn grootvader, grote stapels van kapotte tv’s, radio’s, ventilatoren, en vele andere soorten electra waarmee zijn grootvader andere apparaten repareerde. Het was een trots staaltje zelfredzaamheid in mijn ogen.

Wat mij tijdens mijn bezoek het meest confronteerde was het gebrek van educatie. Deze mensen verkeren veelal in armoede omdat ze vaak niet weten hoe ze zichzelf eruit moeten halen. Het gevolg is dan vaak armoede die gepaard gaat met wanhoop en uitzichtloosheid.

Daar willen wij graag een verandering in brengen voor de jonge generatie.

Voorbereiding

Over twee weken zou het oud en nieuw zijn en Yvette en ik besloten om voor de feestdagen kerstpakketten langs te brengen. We hadden juist meerdere giften gekregen voor ons werk, dus konden wij echt iets betekenen voor deze mensen.

Ik bezocht twee supermarkten waar ik groots boodschappen insloeg. Het waren voedselpakketten met ook echt wat lekkernijen en snoep en hygiëne artikelen. Toen alles eenmaal was ingeslagen moesten we er natuurlijk ook voor zorgen dat het er feestelijk uitzag voor de feestdagen, dus ging ik nog langs winkels die mooie verpakkingen verkopen.

Onze meiden hadden voor elk gezin een mooie kaart gemaakt waarin Yvette een bemoedigende Bijbeltekst en een warme groet had geschreven.

Kerstpakketten

Na alle feestpaketten zorgvuldig samengesteld en ingepakt te hebben was het moment aangebroken. Het was de dag voor kerst, de pakketten werden afgeleverd.

Op de levering hadden we ons enigzins verkeken aangezien geen enkele taxi- en Uber-chauffeur de pakketten wilde brengen naar deze gevaarlijke buurt.

Ik ging snel in overleg met Marc, onze groenteman. Gelukkig wist ik hem over te halen om met zijn wagen naar de sloppenwijk te rijden.

Tot hun grote terleurstelling konden de oudste twee meiden niet meereizen omdat er geen ruimte was, maar eindelijk ging ik op pad.

Marc maakte zich enigzins zorgen maar gaf daar weinig blijk van. Na vele omweggetjes met zijn pickup truck was het gelukt om de pakketten bij het gegeven adres te brengen.

Marc ging weer terug naar zijn winkel en ik bleef achter bij de pakketten. Daar stond ik dan met allemaal mensen uit de sloppenwijk die mij met verbaasde verwachting stonden aan te gapen.

Ik knikte vriendelijk iedereen toe terwijl ik met mijn lengte als een blanke reus boven alle mensen uittorende. Gelukkig kwam Rick naar mij toe wandelen en zetten wij de kerstpakketten tijdelijk in de schuur van zijn tante.

We hadden van Rick de namen van de gezinnen doorgekregen die het hardst hulp nodig hadden en sommige van deze mensen kwamen gelijk hun pakket ophalen.  De pakketten waren zwaar dus voor de zwakkere en oudere mensen droeg ik deze naar hun woning.

Rick regelde een kruiwagen en het restant van de kerstpakketten brachten wij in naar de rest van de gezinnen.

In alle huizen werden we met veel plezier ontvangen en sommige mensen kwamen naar mij toe om hun persoonlijke omstandigheden met tranen in de ogen uit te leggen. Er werd mij gevraagd om gebed en er werd met vreugde gereageerd op de inhoud van de pakketten.

Toen eenmaal alle pakketten waren uitgedeeld kwam er een oudere man op mij afstappen met het idee dat mensen met hun kaart met mij in groepsvorm op de foto gingen. Ik was blij dat hij met dat idee kwam omdat er anders niks geregistreerd zou zijn van dit bezoek dat zoveel teweeg leek te brengen.

Terwijl iedereen posseerde zag ik dat de kinderen van de gezinnen inmiddels hard hun best deden om al het snoep uit de pakketten zo spoedig mogelijk soldaat te maken. Ik wist dat het voor iedereen even een tijd van feest was.

Ik bleef nog even in Sao Miguel, maar toen de avond begon aan te breken besloot ik weer te gaan. Nadat ik iedereen gedag had gezegd liep ik de sloppenwijk uit en ging naar een straat waar de Uber chaufeurs wel durven te komen.

Hoe gek het voor sommigen ook klinkt, ik ervoer dat ik onder constante bescherming verkeerde.

En… het was een succes.

Naderhand kreeg ik van Rick nog meerdere Whatsapp berichten vol met dankbetuigingen die ik eveneens beantwoorde met dankbaarheid voor zijn hulp in dit alles.

Als je het thuis goed hebt en niet verlegen zit om eten of goede woonomstandigheden besef dan dat je over iets beschikt wat niet vanzelfsprekend is.

In de loop van de opeenvolgende dagen zat ik weer met regelmaat onze zegingen te tellen.

God is goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s